نوروز جهانی شد

 ^{پس از سال ها انتظار و ارائه درخواست ثبت جهاني نوروز به سازمان علمي و فرهنگي سازمان ملل متحد - يونسكو - سرانجام هشتم مهر ماه مهمترين جشن باستاني ايرانيان به ثبت جهاني رسيد.}

^{درخواست ثبت نوروز به عنوان ميراث غير ملموس جهاني تقاضاي مشترك كشورهاي ايران، هند، جمهوري آذربايجان، ازبكستان، قزاقستان، پاكستان و تركيه بود.}

^{ثبت جهاني نوروز با نمايندگي ۷ كشور از كشورهاي برگزار كننده اين مراسم و مديريت ايران در ابوظبي پايتخت امارات متحده عربي انجام شد. اما در اين ميان جاي دو كشور مهم برگزار كننده نوروز يعني افغانستان و تاجيكستان خالي بود.}

^{بر اساس گزارش ها افغانستان به تازگي به كنوانسيون ميراث ناملموس جهاني ملحق شده و نتوانسته خود را براي همكاري در اين پرونده آماده كند اما به عنوان يكي از مهمترين كشورهاي برگزار كننده نوروز سهم قابل ملاحظه اي در جهاني شدن اين جشن دارد.}

^{نوروز همواره عيد سال نو در افغانستان بوده اما در دوره اشغال اين كشور توسط ارتش سرخ و سپس تسلط طالبان بر اين كشور، برگزاري آن با مشكلات و محدوديت هايي همراه بوده است.}

^{با اين همه اهتمام جهاني به مسائل افغانستان و همچنين توجه به آئين و رسوم اين كشور پس از سقوط طالبان باعث شد كه برگزاري نوروز هم در اين كشور مورد توجه جهاني قرار گيرد و شناخت تازه اي از اين جشن باستاني به دست دهد.}

^{در عين حال ديگر كشور فارسي زبان منطقه يعني تاجيكستان هم به دليل اين كه عضو كنوانسيون ميراث ناملموس جهاني يونسكو نيست، از حضور در اين پرونده بازمانده است.}

^{به دنبال فروپاشي اتحاد شوروي و كسب استقلال كشورهاي عضو آن تجليل از جشن نوروز بجز تاجيكستان در كشورهاي ديگر آسياي ميانه، يعني ازبكستان، قرقيزستان، قزاقستان و تركمنستان نيز جايگاه خاصي را كسب كرده است.}

^{هرچند نوروز جشن ملي مردم آريايي محسوب مي شود، ولي در طول تاريخ تجليل اين جشن در ميان مردم ترك زبان منطقه آسياي مركزي، يعني ازبكها، قرقيزها، قزاقها و تركمنها نيز رايج بوده است.}

^{از جمله كشورهايي كه در ثبت جهاني نوروز همكاري كرده اند ازبكستان است كه جمعيت زيادي از اين كشور از جمله در سمرقند و بخارا به زبان فارسي صحبت مي كنند و داراي پيوند هاي قوي و مشترك فرهنگي با كشورهاي منطقه از جمله ايران است.}

^{به اعتقاد پژوهشگران، قلمروي كه هم اكنون مردم آسياي مركزي در آن به سر مي برند، در گذشته مكان اصلي سكونت مردم آريايي بوده و اين امر موجب گسترش چشمگير سنت ها و آيين هاي نوروزي در ميان مردم اين منطقه شده است.}

^{در آن سوي آسياي مركزي و قفقاز يعني در كشور هاي تركيه و عراق هم كردهاي اين دو كشور نيز نوروز را جشن بزرگ خود مي دانند و آن را گرامي مي دارند.}

^{هم اكنون بزرگداشت نوروز در كشورهاي آسياي مركزي و جمهوري آذربايجان در سطح دولتي صورت مي گيرد و فرارسيدن آن با تعطيلي عمومي همراه است. دست كم بيش از ۱۰۰ ميليون نفر در جهان هر ساله در آغاز بهار نوروز را جشن مي گيرند و و مراسم مربوط به آن را برگزار مي كنند.}

^{در سال هاي اخير برگزاري نوروز جنبه جهاني تري به خود گرفته و برخي از شهرهاي اروپايي نيز آن را به رسميت شناخته اند اما در جالب توجه ترين آنها سفره هفت سين در كاخ سفيد و پيام نوروزي رئيس جمهوري امريكا است كه چند سالي است نوروز را به طور رسمي شادباش مي گويد و از برگزاري آن در آمريكا كه به تنوع فرهنگي اين كشور كمك مي كند، مباهات مي كند.}

۱۳ بدر

جشن آشتی با طبيعت

مبارك

خدا حافظ سبزه هفت سين

ايرانيان باستان پس از دوازده روز جشن گرفتن و شادی کردن که به ياد دوازده ماه سال است، در پايان جشنهای نوروزی ، روز سيزدهم نوروز را که روز فرخنده ايست به باغ و صحرا مي رفتند و شادی می کردند و در حقيقت با اين ترتيب رسمی بودن دورهً نوروز را به پايان ميرسانيدند. سيزده‌ بدر از جشن‌های مربوط به نوروز است و مردم ايران اين روز را در دامان طبيعت و همراه با خويشان و دوستان خود سپری می‌کنند. سيزده ‌بدر در سيزدهمين روز فروردين ماه و آخرين روز از نوروز برگزار می ‌شود. در ايران باستان عدد سيزده همچنين روز سيزدهم (سيزده فروردين) نحس و بدشگون شمرده می‌شد به همين دليل مردم در اين روز به دامن طبيعت پناه می‌برند.ايرانيان برای بيرون کردن نحسی از خانه و کاشانه خود کنار جويبارها و سبزه ها می ‌‌روند و به شادی می‌‌ پردازند. با اينکه اعتقاد عمومی بر نحس بودن روز سيزده است ولی در برخی از آثار پيشينيان آن را بسيار مسعود و فرخنده دانسته اند.  درآثار الباقيه جدولی برای سعد و نحس آورده شده که در آن در برابر سيزده نوروز که تير روز نام دارد کلمه(سعد) به معنی فرخنده آمده است.

 در نظر ايرانيان باستان سيزدهم هر ماه شمسی که تير روز ناميده می‌‌شود مربوط به فرشته بزرگ و ارجمندی است که «تير» نام دارد و در پهلوی آن را تيشتر می‌‌گويند. فرشته مقدس تير در کيش مزديستی مقام بلند و داستان شيرينی دارد. ايرانيان قديم پس از دوازده روز جشن گرفتن و شادی کردن که به ياد دوازده ماه سال است، روز سيزدهم نوروز را که روز فرخنده ايست به باغ و صحرا می‌‌رفتند و شادی می ‌‌کردند و در حقيقت با اين ترتيب رسمی بودن دوره نوروز را به پايان ميرسانيدند.در کتاب مجمل التواريخ چنين آمده « اول مردی که به زمين ظاهر شد پارسيان او را کل شاه گويند. پسر و دختری از او ماند که مشيه و مشيانه نام گرفتند و روز سيزده نوروز با هم ازدواج کردند و در مدت پنجاه سال هيجده فرزند بوجود آوردند و چون مردند جهان نود و چهار سال بی پادشاه بماند ». در همه شهرها و روستاها و عشيره‌های ايران، سيزدهمين روز فروردين بايد از خانه بيرون آمد و به باغ و کشتزارها رو آورد و به اصطلاح نحسی روز سيزده را بدر کرد. خانواده ها در اين روز به صورت گروهی و گاه چند خانواده با هم غذای ظهر را آماده کرده و نيز آجيل ها و خوردنی های سفره هفت سين را با خود برداشته، به دامان صحرا و طبيعت می‌‌روند و سبزه هفت سين را با خود برده و به آب روان می‌‌اندازند. به دامن صحرا رفتن، شوخی و بازی کردن، دويدن، تاب خوردن و در هر حال جدی نبودن، از سرگرمی ها و ويژگی های روز سيزده است. گره زدن سبزه، به نيت باز شدن گره دشواری ها و برآورده شدن آرزوها، از جمله بيرون کردن نحسی است. اين باور، معروف است که « سبزه گره زدن » دختران « دم بخت »، شگونی برای ازدواج و همسر يابی، می ‌‌باشد.

سبزه گره زدن

اين مراسم را بويژه دختران و پسران دم بخت انجام ميدادند و امروز هم دختران و پسران براي بستن پيمان زناشويی  نيت می  کنند و علف گره می  زنند. اين رسم از زمان کيانيان تقريباً متروک شد ولی  در زمان هخامنشيان دوباره شروع شده و تا امروز باقی  مانده است.

 تمامی منابع مكتوبی كه به گزارش صريح سيزده ‌بدر  پرداخته‌اند، متعلق به عصر قاجاريه هستند.  دو شاهد ديگر نشان‌دهنده ديرينگي بسيار زياد اين جشن است. يكي آيين‌هاي بسيار گسترش‌يافته و متنوع و گوناگون سيزده ‌بدر است كه بر پايه قواعد مردم‌شناسانه و فرهنگ عامه، هر چقدر دامنه گسترش باوري فراخ‌تر و شيوه‌هاي برگزاري آن متفاوت‌تر باشد، نشان‌دهنده ديرينگي بيشتر آن است. و ديگري، مراسم مشابه‌ای است كه بموجب كتيبه‌های باستاني سومری و بابلي از آن آگاهی داريم. بموجب اين گزارش‌هاث مكتوب، آيين‌هاث سال نو در سومر با نام «زَگموگ» و در بابل با نام «اَكيتو»، دوازده روز به درازا می ‌كشيده و در روز سيزدهم جشنی در آغوش طبيعت می ‌آراسته‌اند. بدين ترتيب تصور می ‌شود كه سيزده‌بدر دارای سابقه‌ای دستكم چهارهزار ساله است.

   با آرزوی موفقيت و شادكامی

۱۳ بدر خوبی داشته باشيد

درباره سفره پر رمز و راز

 هفت سين

چيدن سفره هفت سين از ديرباز از مراسم جداشدنی نوروز به حساب می آمده است معمولاٌ ساعتی به تحويل سال مانده ، ترتيب چيدن سفره هفت سين داده می شود .اين سفره در دوران باستان """هفت شين"""  (شهد، شکر، شيرينی، شراب، شب بو، شالين، شبدر) بوده است اما در پی ممنوعيت شراب درايران در قرن ۳ هجری اين هفت «سين» بود که جای هفت شين را گرفت، در اصل هفت شين ثابت بود اما هفت سين تقريبآ هر چيزی که از نظر مردم خوش يمين باشد و با سين شروع شود می‌تواند باشد.اين سفره اجزائی ديگر هم دارد مانند آينه که نماد نور و راستی است، ماهی که نماد زندگی نيک بختی است، شمع که نماينده آتش است، گل که نماد دوستی است و کتاب که نماد دانائی است.

که هفت سين آنها عبارت بود از:

سبزه : نماد خرمی و نو زيستی

سرکه : جايگزين شراب و نماد شادی

سمنو: نماد خير و برکت

سيب : نماد مهر و مهرورزی

سير: نگهبان سفره (در  فرهنگ آريائی برای سير نقش محافظت کننده بود)

سماق : نماد مزه زندگی

سنجد : نماد حيات و بزر حيات 

سنجد

 سين اول، نماد فرزانگی  و زايش

 
در روايات مي خوانيم نخستين خلقت خداوند عقل بوده است. از طرفي در طب قديم و جديد سنجد به عنوان تقويت عقل و حافظه شناخته شده است. پس سنجد به عنوان نماد خرد و فرزانگي و سنجيده عمل کردن قبل ازهمه سين ها توسط دختران نابالغ که نماد زايش وباروري هستند بر سفره هفت سين مي نشيند. البته ايرانيان باستان آب وتخم مرغ را به عنوان نماد زايش بر سفره مي گذارند.